Το ξέρεις μου αρέσεις..... (κομματάρα...!!!!)

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Η μέρα κυλάει
Για να 'ρθει η επόμενη να φέρει σκέψεις με άλλο αέρα
Και πριν να πιάσεις το νόημα περνάει
Στην αγκαλιά μου έλα
Είναι καλύτερη απ' τις πόλεις η δική μου η τρέλα
Μα πρόσεξε μη μείνεις εκεί

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Και ψάχνεις για κάτι
Σε ένα φιλί, σε μια ματιά, σ' ένα χαμόγελο, σ' ένα άδειο κρεβάτι
Κι ας ξέρεις τίποτα δε θα 'ναι εκεί
Μα η αγάπη είναι εδώ
Χτυπάει την πόρτα μας και μείς σαν μια γροθιά τ' όνειρό της
Κι αυτή μας δείχνει το άσχημο πρόσωπο της

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Άδειο το βλέμμα
Ο πόνος μέσα στο μυαλό, μέσα στο σώμα και στο άιμα
Να μη το δείξεις, να μη μου το πεις
Μα πήγε αργά
Για να τραβήξουμε ξανά κι οι δυο σε αντίθετους δρόμους
Τι κι αν πονάω, τι κι αν πονάς

Μάλλον.... ερωτεύτηκα....

Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό του, τον ύπνο του, τη δουλειά του, την ησυχία του...
Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται, επειδή, όταν έρχεται γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστά του..
Κανείς δε θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του. Γι' αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει υπό έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει.. Είναι οι μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων...
Άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο: παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, προσδοκώντας στον έρωτα τις λύσεις για όλα τους τα προβλήματα.
Φορτώνουν στον άλλον όλη την ευθύνη για όλη την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία τους...
Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα..
Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδοθείς τυφλά; Ποια από τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό; .. Δεν ξέρω...

Καλό ταξίδι αγαπημένε Νίκο...

Κάποτε, εργαζόμουν στην τηλεόραση του MEGA και είχα την τύχη να γνωρίσω τον άνθρωπο θηρίο-δημοσιογράφο Κύριο Νίκο Κακαουνάκη. Όταν ήμουν μικρή τον έβλεπα στην τηλεόραση να φωνάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα και άλλες φορές να παρουσιάζει ρεπορτάζ και έλεγα…μα καλά τόσο πολύ δίκαιος και μαχητικός είναι αυτός ο άνθρωπος..;
Όπως είπα και πιο πάνω εργάσθηκα σε αυτόν τον σταθμό και μέσα σε αυτή την συνεργασία μου έτυχε να τον γνωρίσω όχι πάρα πολύ καλά αλλά αρκετά… κατάλαβα ότι είναι πάρα πολύ ζωντανός άνθρωπος με βαθιά αίσθηση της ευθύνης.. ακόμα και για ζητήματα, που δεν τον αφορούσαν…
Μετά από ένα χρόνο έφυγα από τον τηλεοπτικό σταθμό και άλλαξα αντικείμενο εργασίας…φεύγοντας έτυχε να τον συναντήσω στο δρόμο έξω από την εφημερίδα του…δεν τον κατάλαβα αμέσως…όταν πλησίαζα στο αυτοκίνητο μου τον κατάλαβα και σήκωσα το χέρι διστακτικά και του φώναξα …καλό καλοκαίρι κε Κακαουνάκη!
με πλησίασε και μου έπιασε το χέρι και το φίλησε…καλό καλοκαίρι μικρή μου και να περάσεις καλά!
Πρώτη φορά, που μου έδωσε τόσο μεγάλη σημασία…εκείνη την στιγμή μου ήρθε να βάλω τα κλάματα… αλλά κρατήθηκα… ήταν ωραίος τύπος και πολλές φορές νόμιζες ότι ήταν παιδάκι…
Μετά από χρόνια, μια παλιά συνάδελφος με είχε καλέσει σπίτι της γιατί είχε τα γενέθλια της… πήγα γιατί της είχα και υποχρέωση και εκεί συνάντησα παλιούς γνώριμους… τα είπαμε όλοι μαζί και μετά κάτσαμε στο τραπέζι να φάμε… δεν πέρασαν δέκα λεπτά και χτύπησε η πόρτα… και μπήκε μέσα ο Κος Κακαουνάκης με ένα κουτί γλυκά στο χέρι και σχεδόν μούσκεμα γιατί έβρεχε εκείνη την στιγμή.. είπε καλησπέρα σε όλους… εγώ με τον που τον είδα….. κόπηκαν στα δύο τα πόδια μου… χαμογέλασα αμήχανα…
Η ώρα πέρασε και έπρεπε να φύγω…καθώς πήγα να χαιρετήσω την οικοδέσποινα με την άκρη του ματιού του κατάλαβα ότι με κοίταξε και μου είπε… εσένα σε ξέρω από κάπου..; γυρνάω κατακόκκινη του χαμογελάω και του λέω…εεε ναι ναι … τι κάνετε είστε καλά..; μου λέει: για θύμισε μου… ε του είπα κι εγώ από πού γνωριζόμαστε αλλά δεν με θυμόταν καλά….με ρώτησε με τι ασχολούμαι τώρα και αφού του είπα… μου είπε αα καλά… άντε καλά να περνάς…!!!
Χαιρέτησα όλα τα παιδιά κι έφυγα… στο δρόμο καθώς σκεφτόμουν αισθανόμουν τόσο ντροπή…κοίτα να δεις τι έπαθα… έλεγα…. Υπήρξα τσιμπημένη μαζί του… όχι από το χειροφίλημα τότε αλλά από πιτσιρίκα… μου άρεσε τόσο πολύ, που ήταν τόσο δυναμικός και τα έλεγε με τον δικό του τρόπο… ούφ είπα… ελπίζω να μην το κατάλαβε…
Αισθάνομαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα Κύριε Κακαουνάκη…
Καλό ταξίδι….


Συλλυπούμαι βαθύτατα τους οικείους του εκλιπόντος.

Όλοι όσοι γνωρίσαμε τον Νίκο Κακαουνάκη είμαστε συγκλονισμένοι από τον τόσο άδικο, πρόωρο, απροσδόκητο χαμό του. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω τον θυμό μου για ένα τόσο σκληρό γεγονός, να φεύγει από την ζωή ένας τέτοιος άνθρωπος. Θα θυμόμαστε πάντα τον Κακαουνάκη "μας", τον προσιτό, πρόθυμο, καλόβολο, προσηνή. Θα θυμόμαστε τον δημοσιογραφικό του ζήλο, την φροντίδα του για τους νέους δημοσιογράφους, την χαρά του όταν καταλάβαινε ότι μετέδιδε την γνώση, την αγωνία του να μην αδικηθεί κανείς , το καλόκαρδο γέλιο του, τον ανοιχτό και ευανάγνωστο χαρακτήρα του. Θα θυμόμαστε την αφοσίωσή του στη δημοσιογραφική του πορεία, τα ζωντανά ρεπορτάζ του, τις πληθωρικές του παραδόσεις, το λαμπερό του βλέμμα.

Περισσότερο όμως θα θυμόμαστε την αγάπη του. Την αγάπη του για τη δουλειά του, την αγάπη του για τον χώρο της ενημέρωσης, την αγάπη του για τους συνεργάτες του. Είθε αυτή να είναι η ανάμνηση που θα τον συνοδεύει.

Με πολύ περισσότερη οδύνη από όση ένα κείμενο μπορεί να μεταδώσει θα πω,

Καλό ταξίδι, κύριε Κακαουνάκη.

Παραμονή Χριστουγέννων κι εγώ ονειρεύομαι...

Νιώθω πως τα πάντα γύρω μου αλλάζουν κι εγώ απλά είμαι θεατής, απομονωμένος από το υπόλοιπο κοινό, που απλά βλέπει, χωρίς να μπορεί να αλλάξει τη ρουτίνα της ιστορίας..
Και τότε είναι που έρχονται εκείνες οι ώρες οι παράξενες, που δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω..
Που όλο προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μία λογική σειρά, μα όμως εκείνες, ανυπάκουες και άτακτες, γυρνούν γύρω γύρω, στροβιλίζουν στο μυαλό μου και με μπερδεύουν ακόμα περισσότερο..
Κι όλο αυτό μου το προκάλεσαν οι αλλαγές...Οι αλλαγές αυτές, οι απροειδοποίητες, εμφανίζονται και μου προκαλούν ένα αίσθημα τρόμου.Γιατί, έτσι, απλά αλλάζουν τα πιστεύω και οι αξίες μας.Γιατί έτσι απλά θα χαθούν όλα μια μέρα
Και κάπου εκεί, μέσα στη μοναξιά εμφανίζεται μια ελπίδα..Ένα όνειρο..Και τότε είναι που αρχίζω να ξεχνιέμαι.Αφήνομαι στη μαγεία της στιγμής,φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες,ιστορίες, ψεύτικες..
Φτιάχνω έναν όμορφο κόσμο, σχεδόν ιδανικό.. ονειρεύομαι..ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ..
Και είναι τόσο όμορφα τα όνειρα που κάνω,βλέπω αγάπη, ανιδιοτέλεια..
Σβήνω του κόσμου αυτού, τα άσχημα που με βαραίνουν..
Διαγράφω όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους άδειους, που τίποτα δεν θέλουν να μοιραστούν, να χαρίσουν..
Που βουλιάζουν στη μιζέρια τους, και που θέλουν κι εσένα εκεί, μέσα βαθιά να χώσουν..
Όλους αυτούς τους αντικαθιστώ με ανθρώπους χαρούμενους,που δεν χρειάζεται να ικετέψω για την καλημέρα τους, που απλόχερα μου ανταποδίδουν το χαμόγελο που κι εγώ η ίδια τους προσφέρω, που δέχονται να με βοηθήσουν, είτε μικρό είτε μεγάλο είναι αυτό που χρειάζομαι..
Κι όλοι αυτοί, εντελώς τυχαία, και συμπτωματικά, είναι άνθρωποι, που ονειρεύονται, που διεκδικούν, που δεν φοβούνται να τολμήσουν, που παλεύουν για όλα αυτά που τους κάνουν χαρούμενους..
γι' αυτό.. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί....

Μουδιασμένη εκείνο το χαμένο βράδυ
που πανικόβλητη αμπάρωνα την ψυχή
να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή..
Τότε έστηνε χορό σ' αναμμένα κάρβουνα η ζωή..
Ήθελε να ξεκουραστεί από την προσδοκία..
Εκλιπαρούσα με της αγωνίας τα μάτια
που ήθελαν να μάθουν την αλήθεια..
Θα ψάξω για τα χαμένα λόγια..
Εγώ θα ψάξω για σένα, θα σε μάθω
όπως δε σε γνώρισε κανείς..
Δεν ξέρω αν αυτή η νέα οδός βγάζει πουθενά,
έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ' ένοιαξε, το πουθενά..
Σαν βάδισα τους δρόμους σου εκείνον το καιρό
με παίδεψαν τα δάκρυα, που άρχισαν να τρέχουν
Τρέχουν και τώρα...
ζητώντας μια ανακούφιση γλυκιά της Άνοιξης.
Κι όσα έβλεπα με μάγευαν στη διαδρομή αυτή
και ζήλεψα γιατί δεν ήμουν εκεί
να μοιραστώ μαζί σου το νερό που έπινες
τ' όνειρα που είδες..
Περίμενα αυτά τα μάτια να σαλπάρουν
για το ακρωτήρι της ελπίδας..
Σε λίγες μέρες τα βήματά μας θα αποτυπώνονται
στις σελίδες μιας άλλης χρονιάς..



Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω..
Όπως και τα ποτάμια δεν κελαηδούν..
Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί
με συχνές στάσης απολογισμού και αυτοκριτικής..
Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου
μα η αυγή θα' ναι πάντα δική σου..
Τα πουλιά είναι γαλάζια
για να σου πουν καλημέρα
να σου πουν την γλυκιά καληνύχτα..
Τραγούδησα τη ζωή μου μέσα στο δρόμο
την περπάτησα, την έψαξα, την γύρισα..
Έχασα τη ζωή μου..
Την ξαναβρήκα μέσα στα μάτια σου
που σιγοτραγουδάνε..
Μέσα στην φωνή σου
που σκεπάζει όλη τη θάλασσα..
Μέσα στα κύματα που μου ανήκουν
αφού αισθάνομαι τα χέρια σου
να σφίγγουν δυνατά τα δικά μου.

O Άνθρωπος μου

Στίχοι: Χάρις Αλεξίου
Μουσική: Χάρις Αλεξίου
Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου


Θα ρθει μια φορά , να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου .
Θα έρθει σαν το φώς , άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του.
Να μου κρατάει σφιχτά , σφιχτά το χέρι ,
και λόγια καθαρά , μόνο να μου φέρει

Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει ναι και να το εννοεί.
Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελο του εκεί.
Θαν τα λόγια του χρυσάφι και ο λόγος θα χει μπέσα.
Θα χαράζει θα νυχτώνει και θα πέφτω πάντα μέσα.
Με στα μάτια θα τον βλέπω και θα μένω ο εαυτός μου .
Να το λέω να το εννοώ , πως είναι αυτός ο Άνθρωπός μου.

Κι αν πέρασα πολλά , μόνο σε μια στιγμή να τα διαγράψω.
Μπορώ να του δοθώ , να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω.
Φτάνει για μια φορά αυτός να φέρει ,
δύο λόγια καθαρά , στ άδειο μου χέρι.

Στους ανθρώπους που πονάνε !!!

Ένας κόσμος ξεχασμένος
Από φουρτούνες πληγωμένος
Ένας κόσμος υποκρισίας
Και ανθρώπων προδοσίας

Σ' ένα κόσμο που δεν θέλω πια να μένω
Την αδικία του να υπομένω
Σ' ένα κόσμο που ξέχασα να ζήσω
Και τα όνειρα μου να τα χτίσω

Στους ανθρώπους που πονάνε
Τα όνειρά τους κυνηγάνε
Στους ανθρώπους που αγαπάνε
Και ΈΝΑ άνθρωπο ζητάνε

Στελίνα 18/12/2009

αφιερωμένο στην φιλεναδίτσα μου την Μαριαλένα!