Τι μου συμβαίνει;

Tώρα τελευταία δεν ξέρω τι μου συμβαίνει...
νοιώθω ότι πρέπει να τα κάνω όλα...
όλα όσα δεν έκανα μέχρι τώρα και όλα όσα θα ήθελα να κάνω στο μέλλον...
ψάχνω να βρω παλιούς χαμένους φίλους, παλιές χαμένες αναμνήσεις, χαίρομαι με μικρά ανούσια πράγματα που θεωρούσα απλά και δεδομένα και πιστεύω πως όλα όσα μας συμβαίνουν στη ζωή μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο...
όχι δεν είμαι μοιρολάτρισσα, το αντίθετο μάλιστα, τα πάντα κατακτούνται και τίποτα δεν μας χαρίζετε σ' αυτή τη ζωή. παλεύουμε, διεκδικούμε, σχεδιάζουμε...
άλλοτε τα καταφέρνουμε και αμειβόμαστε για τους κόπους μας και άλλοτε πάλι οδηγούμαστε στην αποτυχία και απογοητευόμαστε...
ότι και από τα δυο όμως να συμβεί ξέρουμε ότι κάναμε ότι μπορούσαμε, ότι δεν αφήσαμε τρίτους να κατευθύνουν τη μοίρα μας και τη ζωή μας.

τώρα τελευταία βρίσκω τον εαυτό μου σε πολλά μέρη, με πολλούς φίλους, με πολλές συζητήσεις, με πολλές ανησυχίες...
τον βρίσκω να συζητά με τον Γ.. περί φιλοσοφίας και ανθρώπινων σχέσεων...
τον βρίσκω να πίνει με την Ε.. προσπαθώντας να δείξει(?) η να αποδείξει(?) πράγματα που ποτέ δεν ήταν...και να αποτυγχάνει παταγωδώς...
τον βρίσκω να ακούει τον Β… και να προσπαθεί να καταλάβει το πως μέσα από το ροκ μπορεί να αλλάξει τον κόσμο...
τον βρίσκω να πίνει καφέ με την δ και να προσπαθεί να κλέψει λίγο από τον ενθουσιασμό και τη ζωντάνια των 19 χρόνων...
τον βρίσκω να αλητεύει νύχτες ολόκληρες και να γυρνά στο σπίτι ξημερώματα...
τον βρίσκω να γνωρίζει νέα πρόσωπα, νέους ανθρώπους...
τον βρίσκω να κλείνει το μάτι, να μου χαμογελά μπροστά στον καθρέφτη και να μου λέει καλημέρα...
τον βρίσκω να οδηγεί ώρες ατελείωτες και να συζητά με μένα, να μ' ακούει, να με αμφισβητεί και να εξοργίζεται μαζί μου, να συμφωνεί και να διαφωνεί...
τον βρίσκω να διαβάζει τις σκέψεις της Χ.. και να νοιώθει ότι ακριβώς τις ίδιες σκέψεις κάνει πολλές φορές και η ίδια...
τον βρίσκω να κάνει δεκάδες χιλιόμετρα για να απολαύσει με τα μάτια του ένα ηλιοβασίλεμα...
τέλος τον βρίσκω μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να χτυπάει τα πλήκτρα και να γράφει αυτό εδώ το post...

και το θέμα είναι ότι όλα αυτά μ' αρέσουν, και τα γουστάρω και όλα αυτά αν τα μαζέψω είναι η ζωή μου, είναι ο χρόνος μου σ' αυτό το ταξίδι και δεν έχω σκοπό να χάσω ούτε λεπτό...
ίσως για αυτό νοιώθω ότι πρέπει να τα κάνω όλα...

Για την κολλητή μου φίλη την Γεωργία

Η εκκλησία του Αγίου Θεράπovτα στο κέντρο της Μυτιλήνης είναι ένα
από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της πόλης. Χωρίς να το θέλω έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία σήμερα... και ναι σε θυμήθηκα...

Θυμάσαι μια μέρα που καθόμασταν σε μία καφετέρια με θέα τον τρούλο του Αγίου Θεράποντα και σε ρωτούσα διάφορα πράγματα για τη Μυτιλήνη? γύρισα και σου είπα τον αγαπώ αυτό τον τόπο... [είναι απ' εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως σου χαρίστηκε ο κόσμος και θέλεις να ανοίξεις μια αγκαλιά και να τον κρύψεις όλο μέσα... μια τέτοια μέρα ήταν....]...και μου πες χαμογελώντας... αφού αγαπάς όλο το κόσμο εσύ.... και με χάιδεψες απαλά...
Ναι καρδιά μου όλο το κόσμο... γιατί μέσα σ’ αυτόν υπάρχεις κι εσύ να του δίνεις νόημα... . χαμόγελο να του γελάω... μάτια να βλέπω μέσα στη ψυχή του...

Ναι αν αγάπησα και αγαπώ κάτι περισσότερο σε σένα ήταν που έμαθες να βλέπεις τη ψυχή μου... και δεν το’ χει κάνει κανείς άλλος ως τώρα.... κανείς...
Και μου λείπει... τόσο πολύ...

Γεωργίτσα μου, μακάρι να ήσουν εδώ…
(C) Στελίνα 22/05/2009

Φίλοι.. φίλοι... φίλοι....

Οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα" , λένε...κι όμως...

όσο περνάν τα χρόνια τόσο διαπιστώνω οτι αυτή η διαδεδομένη φράση δεν είναι απόλυτα σωστή...για την ακρίβεια,στα δύσκολα είναι που χρειάζεσαι τους φίλους, χρειάζεσαι συμπαράσταση, έναν (ή και παραπάνω) ώμο να κλάψεις, μια καλή κουβέντα για παρηγοριά....και τότε - αν είσαι τυχερός- κάποιοι είναι εκεί και το προσφέρουν.δε λέω, καθόλου λίγο και καθόλου αμελητέο το έργο του φίλου στα δύσκολα.στα "εύκολα" τι γίνεται όμως? τι γίνεται στις χαρές σου?τί γίνεται όταν σου συμβαίνει κάτι πραγματικά ευχάριστο στη ζωή και θες να το μοιραστείς με τους καλούς σου φίλους?γιατί βρίσκουν τότε πολλοί "φίλοι" την ευκαιρία να ρίξουν λίγο φαρμάκι στη γλύκα σου και να πουν μια κακία παραπάνω?πόση ανιδιοτέλεια χωρά η φιλία?πόση ζήλια?γιατί μπαίνει στον ιερό αυτό χώρο της φιλίας τόσο έντονα το "εγώ" ή καλύτερα το "γιατί εσύ και όχι εγώ"?και έρχομαι λοιπόν, και ξανασκέφτομαι τα πράγματα απο την αρχή.και λέω,γιατί ο φίλος που μου συμπαραστάθηκε τόσο στα δύσκολα, βγάζει αυτόν τον ζηλιάρη εαυτό σήμερα στη χαρά μου?τι μεσολάβησε και δεν συμπάσχει τώρα που θα περίμενε κανείς να χαρεί μαζί μου?τότε, ήμουν στεναχωρημένη, ήμουν περίλυπη, ήμουν σε θέση που κανείς δεν θαθελε να βρεθεί.σε θέση που ούτε ο φίλος μου φυσικά θαθελε να είναι.άρα, ήμουν χειρότερα απο κείνον...άρα ήταν εύκολο για κείνον να πει 2 λόγια παρηγοριάς, και όταν φύγει και κλείσει η πόρτα να πει στον ευατό του, "ευτυχώς που δεν είμαι εγώ σε αυτή τη θέση" ή " βρε πάλι καλά είμαι κιέτσι"όταν όμως η ρόδα γυρίσει, και έρθουν για μένα καλύτερες μέρες , τι γίνεται?αλλάζει η ισορροπία.δεν μπορεί πλέον να πει το ίδιο, και η χαρά μου γίνεται για κείνον φορτίο δυσβάσταχτο.γίνεται η υπενθύμιση των όσων δεν έχει και των όσων ίσως να ήθελε να αποκτήσει.τότε ζηλεύει.και είναι η ζήλια ανθρώπινο συναίσθημα και είμαστε φυσικά όλοι άνθρωποι.κατανοητό και αυτό.όμως, εγώ χαίρομαι τον φίλο που θα πει"αχ, πως σε ζηλεύω που είσαι τόσο ευτυχισμένη, και χαίρομαι για σένα. ελπίζω και γω να έρθω μια μέρα στη θέση σου",παρά τον φίλο που θα πει"αχ, μπράβο σου βρε.... αλλά κοίτα πρόσεξε γιατί αυτό που επέλεξες να κάνεις, δε μου αρέσει πολύ και νομίζω οτι δεν είναι καλό..." ή αυτόν που γενικά προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε κάνει να νοιώσεις άσχημα για ότι έχεις και ότι κάνεις προκειμένου να σε κατεβάσει λίγο για να νοιώσει εκείνος καλύτερα...βαρέθηκα να δικαιολογώ και να δίνω άλλοθι σε όσους είναι μικρόψυχοι.βαρέθηκα να προσπαθώ να κρύψω τη χαρά μου για να μην τους κάνει αυτή να νοιώσουν άσχημα.έχω δει αρκετά στη ζωή μου.και τα τελευταία 5 χρόνια είδα τα περισσότερα.''

Η Φιλία Είναι Λέξη Ιερή

Το να έχει κάποιος αληθινούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως είναι μια φιλία αληθινή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια “παρέα”, που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;

Το βασικό που πρέπει κάποιος να κοιτάξει για να διαχωρίσει αυτές τις δύο καταστάσεις, είναι τα κίνητρα πίσω από το συναπάντημα. Σε μια αληθινή φιλία, βρίσκομαι μαζί με τον άλλο άνθρωπο για να μοιραστούμε την ίδια τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες της. Ο αληθινός φίλος είναι συνοδοιπόρος μου, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας. Σε μια γνήσια φιλία υπάρχει ο αμοιβαίος σεβασμός, ώστε να υπάρχει ώρα και χώρος για να εκφραστούν όλοι. Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που δε φοβάται να μας πει την αλήθεια, αν πιστεύει ότι σε κάτι έχουμε παρεκτραπεί. Είναι όμως παράλληλα έτοιμος να σεβαστεί τις επιλογές μας, έστω και αν διαφωνεί, χωρίς να φύγει από το πλευρό μας.

Σε αντίθεση, όταν μιλάμε για “σκέτη παρέα” τα κίνητρα είναι διαφορετικά: Εδώ δε συναντιόμαστε για να μοιραστούμε τη ζωή στην ολότητά της, αλλά μόνο για να ευχαριστηθούμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, πρόσκαιρα πράγματα, που τυγχάνει να μας αρέσουν και των δύο. Σε τέτοιες σχέσεις γνωρίζουμε – κατά βάθος – ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλο. Όταν πια ο ένας από τους δύο βαρεθεί τη συγκεκριμένη απόλαυση που τους ένωνε, ή αν προκύψει εν τω μεταξύ κάποια διαφωνία, η “φιλία” αυτή εξανεμίζεται.
Αντρέα, σ'ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου και με συμβουλεύεις!!!
Πραγματικά είμαι χαρούμενη που είμαστε φίλοι!!!!