Μυρίζει άνοιξη...

Η ζωή μου κλείνει το μάτι… Πονηρά… Άλλη μια άνοιξη που όλα γύρω μυρίζουν λουλούδια και νεραντζιές… Ξυπνάω το πρωί και αυτό που βλέπω στον καθρέφτη με κάνει και χαμογελάω… Οκ, δεν είμαι όπως ήμουν κάποτε όμως ευτυχώς είχα προετοιμαστεί από νωρίς για το ότι εκείνη η εικόνα δεν θα κρατούσε για πάντα.. Κυρίως γιατί δεν ήταν απολύτως εγώ… Η μαμά μου μαζεύει παλιές μου φωτογραφίες και καμιά φορά μου τις δείχνει.. Διακρίνω ένα παράπονο στην φωνή της όταν τις κοιτάζει, σαν να λυπάται.. Ελπίζω για όσα άλλαξαν στην δική της ζωή και όχι στην δική μου.. Εγώ τις παλιές φωτογραφίες τις φυλάω σε ένα κουτί που έχω χρόνια να ανοίξω.. Έχω ένα ζήτημα με τις φωτογραφίες… Δεν κοιτάζω την εικόνα, κοιτάζω τα βλέμματα και το δικό μου βλέμμα της εποχής εκείνης προτιμώ, προσπαθώ, να το ξεχάσω..
Πίσω στο σήμερα και στην άνοιξη, όλα γύρω μου γυρίζουν.. Και όλα, γύρω μου γυρίζουν...Άνθρωποι από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με πιάνουν από το χέρι και με παρασύρουν στους δικούς τους ρυθμούς.. Μου αρέσει να παρασύρομαι από ανθρώπους που αγαπώ και με ενδιαφέρουν… Μου αρέσει να αφήνομαι, στην ζωή γενικά, και όπου με πάει.. Και αν σήμερα με κρατάνε δεμένη κάποια πράγματα, κάποιοι άνθρωποι μάλλον, με μεταξωτές κλωστές που έχω εγώ, πολύ προσεκτικά διαλέξει, μέσα μου βαθιά το κοριτσάκι του κάποτε που ήταν μόνο αέρας καραδοκεί για να με ξεσηκώσει για άλλα ταξίδια, μακρινά και μαγικά.
Του βάζω πέτρες στις τσέπες χρόνια τώρα, έχω εφεύρει δικούς μου τρόπους να το κρατάω απασχολημένο και εδώ, και κυρίως ευχαριστημένο, μια που είναι και θα είναι πάντα το κέντρο της ύπαρξης μου.. ο ήλιος γύρω από τον οποίο γυρίζει το σύμπαν μου, όμως το κέντρο της ύπαρξης μου είναι αυτό το κοριτσάκι που του έμαθαν από πολύ μικρό να είναι αέρας… Και να γελάει διστακτικά, και να απαιτεί με πάθος και να ρισκάρει, και να σηκώνεται ξανά και ξανά όσες φορές και αν πέφτει, από όσο ύψος… Το αγαπώ πολύ αυτό το παιδί μέσα μου.. Μου πήρε χρόνια να το γνωρίσω, να το αγκαλιάσω και κυρίως να το αποδεχτώ… Να του συγχωρέσω το ότι δεν είναι τέλειο, το ότι έχει μια τάση να κάνει μεγάλα λάθη, το ότι πολύ συχνά γίνεται σκληρό, και το ότι κρατιέται με νύχια και με δόντια ζωντανό όσο και αν εγώ προσπαθώ να μεγαλώσω…
Βέβαια η αλήθεια είναι πως τελικά δεν θέλω να μεγαλώσω… Αρνούμαι με πείσμα τις ευθύνες που δεν μου αναλογούν, συχνά αρνούμαι και αυτές που μου αναλογούν, και επιμένω να ζω κυνηγώντας το δικό μου ουράνιο τόξο.. Που βγαίνει πάντα, πιστό στο ραντεβού μας σαν ελβετικό ρολόι, και μου θυμίζει πως για όσα χάσαμε δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε και πως για όσα τολμάμε δεν μετανιώνουμε τελικά ποτέ..
Και έτσι, ήρθε μια ακόμα άνοιξη.. Δύσκολη φέτος, ξεσηκωτική.. Έχω μια διάθεση για ταξίδια.. Για αλλαγές, για περιπέτεια.. Ο εαυτός μου στον καθρέφτη μου μουρμουρίζει «μείνε» και το παιδάκι μέσα μου με τραβάει απ΄το χέρι και λέει «φύγαμε»… Ιδέαν δεν έχω τι θα κάνω.. Ξέρω τι πρέπει, τι θέλω δεν ξέρω ακόμα.. Όχι με σιγουριά.. Προς το παρόν ζω μια ακόμα υπέροχη άνοιξη και ονειρεύομαι καλοκαίρια.. Ονειρεύομαι την Εύβοια και την πρώτη βουτιά στην γραφική Αιδηψό.. Θυμάμαι ακριβώς το αίσθημα της γαλήνης, και το κορμί μου να ανατριχιάζει από ανακούφιση την στιγμή που το κεφάλι μου βυθίζεται στο κρυστάλλινο νερό… Ονειρεύομαι τον αέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά, τα μαλλιά του καλοκαιριού που είναι ασημένια πια από την ήλιο και όλο μπούκλες, μυρίζω το άρωμα του αντηλιακού στο σώμα μου, ακούω την μουσική να με ξεσηκώνει για έναν ακόμα χορό…
Μου αρέσουν τα καλοκαίρια… Στο νησί της καρδιάς μου, έχουν γεύση βότκας, spicy crab salad και strawberry cheese cake, μυρίζουν αλμύρα και St. Barth, ξαπλώνουν σε ομπρέλες δίπλα στο κύμα, πάνε βόλτες με ξύλινα σκάφη και λατρεμένους φίλους καρδιάς, δίνουν φιλιά σε βεράντες με θέα και αγκαλιές πάνω σε κρεβάτια με δροσερά, λινά σεντόνια, και με κάνουν να νοιώθω ασφαλής γιατί είναι η μόνη εποχή και το μόνο σκηνικό της ζωής μου που δεν με κάνει να σκέφτομαι ταξίδια..
Στο νησί της καρδιάς μου, ο αέρας είναι το ίδιο δυνατός με τον δικό μου.. Και όταν κλείνω τα μάτια και τον αφήνω να με τυλίξει, νοιώθω, ξέρω, πως το για πάντα θα μπορούσε να είναι εκεί…
Όμως ακόμα είναι άνοιξη.. Και έξω μυρίζει λουλούδια και νεραντζιές.. Και εγώ σκέφτομαι ταξίδια.. Και εσύ με παρασύρεις παρόλο που σου έκλεισα την πόρτα στα μούτρα, σε πέταξα απ΄το τρένο και σε σκότωσα παραπάνω από μία φορά.. Πόσες ζωές έχεις πια? Κοιτάζω στον καθρέφτη και η εικόνα μου κλείνει το μάτι.. Και έχω και ένα μικρό παιδί που με τραβάει απαιτητικά από το χέρι και μάλλον έχει ξεφορτωθεί όλες τις όμορφες, γυαλιστερές πέτρες που τόσο προσεκτικά έχωνα στις τσέπες του όλον αυτόν τον καιρό…

Έχει πανσέληνο απόψε....

"Για κάποιους η Πανσέληνος είναι μια ακόμη αφορμή για να ονειρευτούν...
Για κάποιους ένας εύκολος τρόπος για να ταξιδέψουν εκεί που η καρδιά τους οδηγεί αλλά οι αποστάσεις δε βοηθούν...
Υπάρχουν όμως κ εκείνοι που η αποψινή Βασίλισσα του ουρανού τους κάνει να κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στο πρόσωπο που όλες τις υπόλοιπες νύχτες ζεί μονάχα στη σκέψη τους....
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είναι κακό να ψάχνουμε λόγους για να εκφραστούμε, μας θυμίζει κάτι απ το παιδί που είχαμε όλοι κάποτε μέσα μας..."

Το ΌνΕιΡο...

Θά ήθελα πολύ να δώσω ένα παράδειγμα
ένα πού να αναλύει τις ιδιότητες τού τίτλου
μα,δεν μπορώ,δεν υπάρχει στις απόψεις μου.
Το όνειρο,είναι στον "ορίζοντα"κάνω δύο βήματα, απομακρύνεται δύο βήματα.
Κάνω δέκα βήματα και ο ορίζοντας τρέχει δέκα βήματα μακριά..
<Γράφει,Ο ποιητής Εντουάρντο Γκαλεάνο σέ μιά αναφορά του γιά τήν ουτοπία>>.
Σωστή η αποψή του! Τα όνειρα.μπορούμε να τα δούμε,να τα σκεφτούμε,να δράσουμε
μέσα τους και αν μας κάνουν,να προσπαθήσουμε για την πραγματοποίησή τους.
Να φανταστούμε νέες καταλήξεις,σού δίνουν το κίνητρο γ 'αυτές.
Τα όνειρά ,μας κάνουν λίγο καλό όταν βρίσκονται κλειδωμένα στα κεφάλια μας
και ανακυκλώνονται στους μικρούς μας κύκλους.
Νομίζω πώς τα όνειρα ,παίζουν το ρόλο τους στο πού βαδίζουμε στην ζωή μας
και ίσως και στούς στόχους μας.
Φυσικά,μέσα σ΄αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα τρελά όνειρα..μα, δίχως τρέλα μπορείς να επιβιώσεις μέσα στην τρέλα της ζωής ;
Θα μας πουν άνθρωποι γύρω μας κάποιες φορές ονειροπαρμένους.αλλά πιστέψτε με ,
έχουν κ αυτοί "κλειδωμένα όνειρα"πού είναι τρελότερα από τα δικά μας.
Απλώς είναι οι συντηρητικοί άνθρωποι στην καθημερινότητά τους,χωρίς στόχους και φιλοδοξίες πού τρέμουν το ρίσκο για ένα βήμα παραπάνω.
Εύχομαι να ονειρεύεστε πάντα!
Κλειδώνετε τα όνειρά σας και κάποτε θα ειδωθούν μέσα σας και όταν κάποιο από αυτά καταφέρει την πραγματοποίησή του να ξέρετε ότι,ίσως να είναι και το σημείο εκκίνησης για το επόμενο. Σαν την ελπίδα πού πάντα πιστεύουμε σ 'αυτήν και ας την έχουμε για το τέλος.

Το ξέρεις μου αρέσεις..... (κομματάρα...!!!!)

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Η μέρα κυλάει
Για να 'ρθει η επόμενη να φέρει σκέψεις με άλλο αέρα
Και πριν να πιάσεις το νόημα περνάει
Στην αγκαλιά μου έλα
Είναι καλύτερη απ' τις πόλεις η δική μου η τρέλα
Μα πρόσεξε μη μείνεις εκεί

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Και ψάχνεις για κάτι
Σε ένα φιλί, σε μια ματιά, σ' ένα χαμόγελο, σ' ένα άδειο κρεβάτι
Κι ας ξέρεις τίποτα δε θα 'ναι εκεί
Μα η αγάπη είναι εδώ
Χτυπάει την πόρτα μας και μείς σαν μια γροθιά τ' όνειρό της
Κι αυτή μας δείχνει το άσχημο πρόσωπο της

Το ξέρεις μ' αρέσεις, μα μη με πιστέψεις
Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες
Μα μόνο εξαιρέσεις

Άδειο το βλέμμα
Ο πόνος μέσα στο μυαλό, μέσα στο σώμα και στο άιμα
Να μη το δείξεις, να μη μου το πεις
Μα πήγε αργά
Για να τραβήξουμε ξανά κι οι δυο σε αντίθετους δρόμους
Τι κι αν πονάω, τι κι αν πονάς

Μάλλον.... ερωτεύτηκα....

Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό του, τον ύπνο του, τη δουλειά του, την ησυχία του...
Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται, επειδή, όταν έρχεται γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστά του..
Κανείς δε θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του. Γι' αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει υπό έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει.. Είναι οι μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων...
Άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο: παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, προσδοκώντας στον έρωτα τις λύσεις για όλα τους τα προβλήματα.
Φορτώνουν στον άλλον όλη την ευθύνη για όλη την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία τους...
Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα..
Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδοθείς τυφλά; Ποια από τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό; .. Δεν ξέρω...

Καλό ταξίδι αγαπημένε Νίκο...

Κάποτε, εργαζόμουν στην τηλεόραση του MEGA και είχα την τύχη να γνωρίσω τον άνθρωπο θηρίο-δημοσιογράφο Κύριο Νίκο Κακαουνάκη. Όταν ήμουν μικρή τον έβλεπα στην τηλεόραση να φωνάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα και άλλες φορές να παρουσιάζει ρεπορτάζ και έλεγα…μα καλά τόσο πολύ δίκαιος και μαχητικός είναι αυτός ο άνθρωπος..;
Όπως είπα και πιο πάνω εργάσθηκα σε αυτόν τον σταθμό και μέσα σε αυτή την συνεργασία μου έτυχε να τον γνωρίσω όχι πάρα πολύ καλά αλλά αρκετά… κατάλαβα ότι είναι πάρα πολύ ζωντανός άνθρωπος με βαθιά αίσθηση της ευθύνης.. ακόμα και για ζητήματα, που δεν τον αφορούσαν…
Μετά από ένα χρόνο έφυγα από τον τηλεοπτικό σταθμό και άλλαξα αντικείμενο εργασίας…φεύγοντας έτυχε να τον συναντήσω στο δρόμο έξω από την εφημερίδα του…δεν τον κατάλαβα αμέσως…όταν πλησίαζα στο αυτοκίνητο μου τον κατάλαβα και σήκωσα το χέρι διστακτικά και του φώναξα …καλό καλοκαίρι κε Κακαουνάκη!
με πλησίασε και μου έπιασε το χέρι και το φίλησε…καλό καλοκαίρι μικρή μου και να περάσεις καλά!
Πρώτη φορά, που μου έδωσε τόσο μεγάλη σημασία…εκείνη την στιγμή μου ήρθε να βάλω τα κλάματα… αλλά κρατήθηκα… ήταν ωραίος τύπος και πολλές φορές νόμιζες ότι ήταν παιδάκι…
Μετά από χρόνια, μια παλιά συνάδελφος με είχε καλέσει σπίτι της γιατί είχε τα γενέθλια της… πήγα γιατί της είχα και υποχρέωση και εκεί συνάντησα παλιούς γνώριμους… τα είπαμε όλοι μαζί και μετά κάτσαμε στο τραπέζι να φάμε… δεν πέρασαν δέκα λεπτά και χτύπησε η πόρτα… και μπήκε μέσα ο Κος Κακαουνάκης με ένα κουτί γλυκά στο χέρι και σχεδόν μούσκεμα γιατί έβρεχε εκείνη την στιγμή.. είπε καλησπέρα σε όλους… εγώ με τον που τον είδα….. κόπηκαν στα δύο τα πόδια μου… χαμογέλασα αμήχανα…
Η ώρα πέρασε και έπρεπε να φύγω…καθώς πήγα να χαιρετήσω την οικοδέσποινα με την άκρη του ματιού του κατάλαβα ότι με κοίταξε και μου είπε… εσένα σε ξέρω από κάπου..; γυρνάω κατακόκκινη του χαμογελάω και του λέω…εεε ναι ναι … τι κάνετε είστε καλά..; μου λέει: για θύμισε μου… ε του είπα κι εγώ από πού γνωριζόμαστε αλλά δεν με θυμόταν καλά….με ρώτησε με τι ασχολούμαι τώρα και αφού του είπα… μου είπε αα καλά… άντε καλά να περνάς…!!!
Χαιρέτησα όλα τα παιδιά κι έφυγα… στο δρόμο καθώς σκεφτόμουν αισθανόμουν τόσο ντροπή…κοίτα να δεις τι έπαθα… έλεγα…. Υπήρξα τσιμπημένη μαζί του… όχι από το χειροφίλημα τότε αλλά από πιτσιρίκα… μου άρεσε τόσο πολύ, που ήταν τόσο δυναμικός και τα έλεγε με τον δικό του τρόπο… ούφ είπα… ελπίζω να μην το κατάλαβε…
Αισθάνομαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα Κύριε Κακαουνάκη…
Καλό ταξίδι….


Συλλυπούμαι βαθύτατα τους οικείους του εκλιπόντος.

Όλοι όσοι γνωρίσαμε τον Νίκο Κακαουνάκη είμαστε συγκλονισμένοι από τον τόσο άδικο, πρόωρο, απροσδόκητο χαμό του. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω τον θυμό μου για ένα τόσο σκληρό γεγονός, να φεύγει από την ζωή ένας τέτοιος άνθρωπος. Θα θυμόμαστε πάντα τον Κακαουνάκη "μας", τον προσιτό, πρόθυμο, καλόβολο, προσηνή. Θα θυμόμαστε τον δημοσιογραφικό του ζήλο, την φροντίδα του για τους νέους δημοσιογράφους, την χαρά του όταν καταλάβαινε ότι μετέδιδε την γνώση, την αγωνία του να μην αδικηθεί κανείς , το καλόκαρδο γέλιο του, τον ανοιχτό και ευανάγνωστο χαρακτήρα του. Θα θυμόμαστε την αφοσίωσή του στη δημοσιογραφική του πορεία, τα ζωντανά ρεπορτάζ του, τις πληθωρικές του παραδόσεις, το λαμπερό του βλέμμα.

Περισσότερο όμως θα θυμόμαστε την αγάπη του. Την αγάπη του για τη δουλειά του, την αγάπη του για τον χώρο της ενημέρωσης, την αγάπη του για τους συνεργάτες του. Είθε αυτή να είναι η ανάμνηση που θα τον συνοδεύει.

Με πολύ περισσότερη οδύνη από όση ένα κείμενο μπορεί να μεταδώσει θα πω,

Καλό ταξίδι, κύριε Κακαουνάκη.

Παραμονή Χριστουγέννων κι εγώ ονειρεύομαι...

Νιώθω πως τα πάντα γύρω μου αλλάζουν κι εγώ απλά είμαι θεατής, απομονωμένος από το υπόλοιπο κοινό, που απλά βλέπει, χωρίς να μπορεί να αλλάξει τη ρουτίνα της ιστορίας..
Και τότε είναι που έρχονται εκείνες οι ώρες οι παράξενες, που δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω..
Που όλο προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μία λογική σειρά, μα όμως εκείνες, ανυπάκουες και άτακτες, γυρνούν γύρω γύρω, στροβιλίζουν στο μυαλό μου και με μπερδεύουν ακόμα περισσότερο..
Κι όλο αυτό μου το προκάλεσαν οι αλλαγές...Οι αλλαγές αυτές, οι απροειδοποίητες, εμφανίζονται και μου προκαλούν ένα αίσθημα τρόμου.Γιατί, έτσι, απλά αλλάζουν τα πιστεύω και οι αξίες μας.Γιατί έτσι απλά θα χαθούν όλα μια μέρα
Και κάπου εκεί, μέσα στη μοναξιά εμφανίζεται μια ελπίδα..Ένα όνειρο..Και τότε είναι που αρχίζω να ξεχνιέμαι.Αφήνομαι στη μαγεία της στιγμής,φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες,ιστορίες, ψεύτικες..
Φτιάχνω έναν όμορφο κόσμο, σχεδόν ιδανικό.. ονειρεύομαι..ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ..
Και είναι τόσο όμορφα τα όνειρα που κάνω,βλέπω αγάπη, ανιδιοτέλεια..
Σβήνω του κόσμου αυτού, τα άσχημα που με βαραίνουν..
Διαγράφω όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους άδειους, που τίποτα δεν θέλουν να μοιραστούν, να χαρίσουν..
Που βουλιάζουν στη μιζέρια τους, και που θέλουν κι εσένα εκεί, μέσα βαθιά να χώσουν..
Όλους αυτούς τους αντικαθιστώ με ανθρώπους χαρούμενους,που δεν χρειάζεται να ικετέψω για την καλημέρα τους, που απλόχερα μου ανταποδίδουν το χαμόγελο που κι εγώ η ίδια τους προσφέρω, που δέχονται να με βοηθήσουν, είτε μικρό είτε μεγάλο είναι αυτό που χρειάζομαι..
Κι όλοι αυτοί, εντελώς τυχαία, και συμπτωματικά, είναι άνθρωποι, που ονειρεύονται, που διεκδικούν, που δεν φοβούνται να τολμήσουν, που παλεύουν για όλα αυτά που τους κάνουν χαρούμενους..
γι' αυτό.. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.