Τον πραγματικό Έρωτα η απόσταση δεν τον σβήνει ποτέ....

Καμιά φορά απαιτείται πολύ μεγαλύτερη δύναμη για να πει κανείς αντίο, από όση χρειάζεται για να καλωσορίσει.
Θέλει μεγαλύτερο σθένος για να φύγει κανείς, από όσο για να μείνει, να πάρει μαζί τις όμορφες στιγμές, κλεισμένες στο πιο απόκρυφο συρτάρι του μυαλού και της καρδιάς του και να φύγει με το κεφάλι ψηλά, με μια γλυκιά, αξιοπρεπή μελαγχολία, αλλά χωρίς πίκρα.
Δεν έχει υμνηθεί λίγο ο Έρωτας από τους καλλιτέχνες και τους φιλοσόφους, δεν αμφιβάλει κανείς για την αξία του όταν, από την εποχή των Ορφικών κιόλας θεωρήθηκε ως η ύψιστη θεότητα, όμως δίπλα σε αυτόν και ίσως και ανώτερή του να είναι η Αξιοπρέπεια που όλοι μας δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως έχουμε, έστω και πολύ βαθιά μέσα μας.
Η Αξιοπρέπεια είναι που μας κάνει πολλές φορές να παίρνουμε τον δυσκολότερο δρόμο, το δρόμο της αποχώρησης.
Όταν αυτό συμβεί, όταν νιώθουμε ότι ο Έρωτας μας προκαλεί μια εσωτερική σύγκρουση χωρίς αντίκρισμα, όταν μας εμποδίζει να εξελιχθούμε, τότε πρέπει να έχουμε το θάρρος και τη δύναμη να φύγουμε.
Γιατί, μιας και ο Έρωτας είναι κατά βάση μια μυσταγωγία, ο μύστης πάντοτε πρέπει να φεύγει μακριά από τον κόσμο.
Και μύστης δεν είναι εκείνος που μαθαίνει, αλλά εκείνος που παθαίνει.
Η φυγή κάποιες φορές αποτελεί πράξη σεβασμού απέναντι στον Έρωτα και όχι πράξη δειλίας.
Αποτελεί την ύστατη προσπάθεια να μην εκφυλιστεί ο Έρωτας, να μην υποβιβαστεί σε μια στείρα εμπορική συναλλαγή, σε ένα «τι σου δίνω τι μου δίνεις».
Ο πραγματικός Έρωτας δεν έχει φύλο, γιατί συμβαίνει σε όλα τα φύλα με οποιονδήποτε συνδυασμό, είναι τυφλός αλλά και κουφός συνάμα.
Ο Έρωτας δεν χρειάζεται ούτε να βλέπει ούτε να ακούει, περισσότερο χρειάζεται να μυρίζει και να αγγίζει αλλά ακόμα και τις δύο αυτές αισθήσεις δεν τις έχει απόλυτη ανάγκη, καθώς λειτουργεί κατ’ εξοχήν με τη φαντασία, τόσο με τη δημιουργική όσο και με τη στείρα της μορφή.
Μπορεί ο ερωτικός σύντροφός να απουσιάζει υλικά, ωστόσο υπάρχει στη φαντασία και τη σκέψη στο διηνεκές.
Δυστυχώς βέβαια, ελάχιστοι είναι οι μυημένοι.
Κανείς δεν μπορεί να λειτουργήσει με αυτό τον τρόπο.
Πάντοτε ο εραστής θα έχει την ανάγκη της υλικής παρουσίας του ερωτικού συντρόφου, όπως πολύ όμορφα παρουσιάζει ο Πλάτωνας στο “Φαίδρο” και πάντοτε η απουσία του θα συνοδεύεται από απερίγραπτο πόνο, φυσικό και ψυχικό.
Ωστόσο, το ίδιο ισχυρός είναι και ο πόνος του αποχωρισμού του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό, όπως συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί σε όλους εκείνους που, παρεξηγώντας την έννοια του Έρωτα, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να πλησιάσουν ψυχικά κάποιον άνθρωπο, απομακρύνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γίνονται ξένοι με το Είναι τους, εχθροί προς τον ίδιο τους τον εαυτό, που μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος αλλά και ο πιο αδυσώπητος εχθρός.
Αλλοτρίωση θα το ονόμαζαν κάποιοι αυτό το φαινόμενο, για μένα όμως αυτή είναι η πραγματική, η ουσιαστική έννοια του όρου “Μοναξιά”.
Εάν αυτό συμβεί, τότε ο μοναδικός δρόμος είναι το αντίο, η απομόνωση, σε μια προσπάθεια να βρει κανείς τον εαυτό του, όπως λέει ο κόσμος.
Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος όχι μόνο για να βρει το δικό του εαυτό αλλά και για να επιτρέψει στον άλλο να βρει το ίδιο πράγμα και αυτό το τελευταίο απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη δύναμη εκ μέρους εκείνου που φεύγει.
Με αυτό τον τρόπο τον πραγματικό Έρωτα η απόσταση δεν τον σβήνει ποτέ.

μου κλέβεις χαμόγελα και μου επιστρέφεις ευτυχία...

Να 'μουν μόνο μια σταγόνα
στου κορμιού σου την κρυψώνα.
Διάφανη, υγρή και κρύα
σε μια ευθύγραμμη πορεία,
σαν το ίχνος ενός παγου.
Και σαν ξόρκι κάποιου μάγου
τις πληγές σου όλες να κλείσω
και γλυκά να σε μεθύσω.

Στ' όνειρό σου ιχνηλάτης,
βρέχει τ'άσπρα δάχτυλά της
της ζωής μου η ουσία,
έρμαιο στη φαντασία
που μαζί σου αιωρείται
σαν φωτάκι που κινείται
μες στ' αστέρια τ' ουρανού.
Ξεδιπλώνει απ' το νου
καθετί κρυφό δικό μου,
σα να σ' έχω άνθρωπό μου
κι ας γνωρίζω τόσα λίγα.
Έχω όμως μιαν ελπίδα:
πως στο φως των αστεριών,
σαν παραμύθι των παιδιών,
κάθε όνειρο που κάνω
να ξεδιπλώνεται επάνω
στου κορμιού σου την αφή
κι η ζωή σαν προσευχή
στων ανθρώπων τους θεούς:
Να 'χει δύναμη ο νους
να ορίζει συναρτήσεις
που μαζί μου θα τις λύσεις.


Από την ημέρα, που σε γνώρισα άλλαξε η ζωή μου...
Σ'ευχαριστώ, που υπάρχεις & με κάνεις όλο και καλύτερη πιο δυνατή πιο επίμονη σε αυτό που κάνω...ήσουν τόσο κοντά μου, κι εγώ... δεν σε έβλεπα...
Κάθε μέρα, που περνά..γίνομαι όλο και πιο ευτυχισμένη...
Σ'ευχαριστώ... μικρέ μου άγγελε...

Για σένα...

Γέρνεις στην αγκαλιά μου

και νιώθω ξαστεριά..

κι ας εισαι τώρα μακριά,

στα όνειρά μου ζεις..

υπάρχεις..

πλάι μου αναπνέεις..

εισαι γλυκια δροσιά

που με ανανεώνει..

εισαι η πιο όμορφη παρουσία στη ζωή μου..

εισαι η υπέροχη σχέση της ζωής μου..

εισαι το σ'αγαπώ που ξημερώνει

Έλα και πάρε με αγκαλιά,

να γίνει ο χειμώνας καλοκαίρι

να νιώσω τα χείλη σου

να νιώσω ζεστασιά

να σε κρατήσω σφιχτά..

να νιώσω ότι ζω...

να μου δώσεις ζωή...

Ένα ψέμα θέλω να μου πεις...

Είναι ένα όμορφο ψέμα καλύτερο από την αλήθεια;
Ο Μαρκ Τουέιν έλεγε πως «η αλήθεια είναι ένα τόσο σπάνιο μόριο, που θα πρέπει να της κάνουμε πολύ περιορισμένη χρήση» και ο Σοφοκλής πως «το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει» ...Το αντικειμενικό μια αλήθειας είναι τόσο σχετικό, όσο και καθετί το απόλυτο και δεν είναι τυχαίο πως η κατοχή της γνώσης συνδυαζόταν πάντα με την παντοδυναμία, όπλο στα χέρια της εξουσίας κάθε τύπου. Μόνο που όσο ανοίγει το πλάνο, τόσο θολή γίνεται η εικόνα και τα στοιχεία της απειροελάχιστα κομμάτια σε ένα ψηφιδωτό που τείνει στο άπειρο.
Το κυνήγι της αλήθειας ολόκληρης ταυτισμένο με την ιδιοσυγκρασία μας την ρομαντική, που θέλει να αξιωθεί έναν δικό της, καλοφτιαγμένο παράδεισο. Ταυτίστηκε με το «είναι» μας, αλλά είναι μάταιο και αυτό, σαν τελευταία ελπίδα.Θυμάμαι παιδί την αγωνία μου μπροστά στην αλήθεια του θανάτου.
Δεκαετία του '90 και η είδηση για την κατάρα του AIDS, του ιού που μάστιζε με όπλο τον έρωτα, γέμιζε τις τηλεοράσεις. Κλωθογυρνούσαν στο μυαλό μου οι εικόνες και η λέξη «θάνατος», η άγνωστη, η τρομοκρατική, η ως τότε (και τώρα ακόμα, τόσα χρόνια μετά ...;) ακατάληπτη και ασύλληπτη.
Με παιδική αφέλεια τον ρώτησα, με αγωνία στα μάτια, παράκληση σχεδόν να μου πει εκείνο που αποζητούσα να ακούσω:«Μπαμπά, όσοι έχουν AIDS ... πεθαίνουν;»
Παύση να διαβάσει τα μάτια μου ...
«Όχι αγάπη μου ...», να μη μου χαλάσει το χατίρι ...
Μάλωνε, βλέπεις, στο κεφάλι μου η αλήθεια που ήξερα με το παραμύθι που είχα ανάγκη να πιστεύω.
Μεγάλωσα πια και ακόμα δεν βρίσκω το θάρρος να σκορπίσω στους ανέμους τα παραμύθια μου. Έχω πολλούς «Άγιους Βασίληδες» που δεν θέλω να μάθω ποτέ ότι δεν υπάρχουν. Πολλές κρυμμένες γωνιές κάθε αλήθειας μου, που εσκεμμένα δεν φωτίζω. Από δειλία ή και ανάγκη, βλέπω εκείνα που επιλέγω να δω. Ποιος δεν το κάνει;Ποιος είναι τόσο ελεύθερος που δεν τρομάζει και μόνο στην ιδέα ότι θα βρει όλη την αλήθεια που από πάντα του διατείνεται ότι ψάχνει;
Δεν αγαπάω συχνά μωρέ. Αλλά τα παραμύθια μου τα ερωτεύομαι με την πρώτη ματιά, κάθε μέρα εκ νέου. Στοργικά ποτίζω τις ρίζες τους να ξαναγεμίζουν άνθη. Τα χρειάζομαι. Έτσι για να ανασαίνω καμιά φορά λίγο πιο βαθιά, στα περιθώρια του εαυτού μου.Λέω πως σιχαίνομαι το ψέμα των άλλων. Μα οι αλήθειες οι πιο δικές μου είναι χειρότερος κίνδυνος.
Είναι ο κόσμος, που έχω φτιάξει και ζω, στα μέτρα μου και ως ένα βαθμό κάλπικος. Η πραγματικότητα έχει ανάγκη από «ντοπάρισμα» για να είναι υποφερτή και να αντέχεται. Το κουτί της δικής μου Πανδώρας είναι εκείνα που έχω απωθήσει, εκείνα που έχω πασπαλίσει με τη χρυσόσκονη του «happy end» των παραμυθένιων κόσμων που δημιούργησα στη φαντασία μου.Αν εσύ είσαι πιο θαρραλέος, πιο ντόμπρος με τον εαυτό σου, κάνε αλλιώς. Αν τολμάς, αν αντέχεις.
Εγώ διαλέγω να ζήσω καβάλα στο συννεφάκι μου, κι ας είναι τρύπιο.Δεν είναι τυχαίο που στις άμυνες της ανθρώπινης ύπαρξης είναι και η απώθηση από τη μνήμη των πιο επώδυνων στιγμών και εμπειριών της μικρής ζωής μας. Σαν να μην υπήρξαν, σαν να μην τις ζήσαμε. Τον μηχανισμό του υποσυνειδήτου θαρρείς μια τέτοια ανάγκη να τον «γέννησε». Να αποθηκεύει στο σκοτάδι τις πιο μαύρες μας αλήθειες, εκείνες που μας κόβουν τα πόδια και μας ρουφούν ζωή.Και έπειτα υπάρχει λένε μια σπάνια πάθηση που χάνεις την αίσθηση του σωματικού πόνου. Με φρίκη την περιέγραφαν, δείχνοντας στα ρεπορτάζ τους ανθρώπους που τρώγαν τις σάρκες τους χωρίς συναίσθηση οδύνης καμιάς. Άραγε εκείνοι να συνάντησαν τα σκοτάδια που έκρυβαν στο πίσω μέρος της συνειδητής ζωής τους;Παιδί, φοβόμουν το θάνατο. Ενήλικη πια, με τρομάζουν περισσότερο τα κομμάτια από το ψηφιδωτό της ζωής μου που μπορεί μια μέρα μια αφορμή να τα φωτίσει. Και να σκορπίσει από πάνω τους τη χρυσόσκονη, να εξαφανίσει το παρήγορο σύννεφο που με ταξιδεύει, να με ρίξει στο απόλυτο κενό.
Και τότε σαν άλλος κανίβαλος, να τρώω μία-μία τις σάρκες του εαυτού μου, από μέσα. Και να μείνω ένας άνθρωπος λειψός, μόνο δέρμα.Τότε φωτίζει τα μάτια μου ξανά εκείνη η παράκληση η παιδική, να διώξει κάποιος που αγαπώ τον εφιάλτη:

«Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ ... »

(στίχος του Νικόλα του Άσιμου)...και επιστρέφει στην ψυχή μου η γαλήνη ...

Καλό μήνα σε όλους....

Της θάλασσας οι ψίθυροι....

Σε ένα τέτοιο μέρος θα ήθελα να ζήσω. Να ξυπνάω τα πρωινά και να γεμίζουν τα μάτια μου θάλασσα. Να μην με αγγίζει τίποτα από την ανθρώπινη τέχνη του θεάτρου. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω για τα «πρέπει» και τα «θέλω».
Με κούρασαν τα μάυρα και τα γκρι χρώματα σας άνθρωποι της γης. Κουράστηκα να παρακολουθώ τις συζητήσεις σας για το πόσο καλοί πρέπει να είμαστε, πόσο άνθρωποι πρέπει να είμαστε, πόσο μεγάλες καρδιές πρέπει να καλλιεργήσουμε. Λες και είναι μπανανιές....και έχουν τρόπο καλλιέργειας που τον διαβάζεις και μαθαίνεις. Κουράστηκα να βλέπω τόσους καλούς μαζί!!!
Είναι σαν να πίνεις καφέ με πολύ ζάχαρη....Σε λιγώνει και σε χαλάει.Όχι δεν θέλω να πάρω μέρος σε όλο αυτό το θέατρο.
Προτιμώ να ψάχνομαι μόνη. Να κοιτάω βαθιά μέσα μου. Να ακούω τους ψιθύρους της δικής μου καρδιάς. Να ταξιδέψω στις δικές μου θάλασσες με τα δικά μου σκαριά, τα δικά μου κατάρτια.
Να ακούω μόνο τους ψιθύρους της θάλασσας.
Να γαληνεύω...

Μυρίζει άνοιξη...

Η ζωή μου κλείνει το μάτι… Πονηρά… Άλλη μια άνοιξη που όλα γύρω μυρίζουν λουλούδια και νεραντζιές… Ξυπνάω το πρωί και αυτό που βλέπω στον καθρέφτη με κάνει και χαμογελάω… Οκ, δεν είμαι όπως ήμουν κάποτε όμως ευτυχώς είχα προετοιμαστεί από νωρίς για το ότι εκείνη η εικόνα δεν θα κρατούσε για πάντα.. Κυρίως γιατί δεν ήταν απολύτως εγώ… Η μαμά μου μαζεύει παλιές μου φωτογραφίες και καμιά φορά μου τις δείχνει.. Διακρίνω ένα παράπονο στην φωνή της όταν τις κοιτάζει, σαν να λυπάται.. Ελπίζω για όσα άλλαξαν στην δική της ζωή και όχι στην δική μου.. Εγώ τις παλιές φωτογραφίες τις φυλάω σε ένα κουτί που έχω χρόνια να ανοίξω.. Έχω ένα ζήτημα με τις φωτογραφίες… Δεν κοιτάζω την εικόνα, κοιτάζω τα βλέμματα και το δικό μου βλέμμα της εποχής εκείνης προτιμώ, προσπαθώ, να το ξεχάσω..
Πίσω στο σήμερα και στην άνοιξη, όλα γύρω μου γυρίζουν.. Και όλα, γύρω μου γυρίζουν...Άνθρωποι από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με πιάνουν από το χέρι και με παρασύρουν στους δικούς τους ρυθμούς.. Μου αρέσει να παρασύρομαι από ανθρώπους που αγαπώ και με ενδιαφέρουν… Μου αρέσει να αφήνομαι, στην ζωή γενικά, και όπου με πάει.. Και αν σήμερα με κρατάνε δεμένη κάποια πράγματα, κάποιοι άνθρωποι μάλλον, με μεταξωτές κλωστές που έχω εγώ, πολύ προσεκτικά διαλέξει, μέσα μου βαθιά το κοριτσάκι του κάποτε που ήταν μόνο αέρας καραδοκεί για να με ξεσηκώσει για άλλα ταξίδια, μακρινά και μαγικά.
Του βάζω πέτρες στις τσέπες χρόνια τώρα, έχω εφεύρει δικούς μου τρόπους να το κρατάω απασχολημένο και εδώ, και κυρίως ευχαριστημένο, μια που είναι και θα είναι πάντα το κέντρο της ύπαρξης μου.. ο ήλιος γύρω από τον οποίο γυρίζει το σύμπαν μου, όμως το κέντρο της ύπαρξης μου είναι αυτό το κοριτσάκι που του έμαθαν από πολύ μικρό να είναι αέρας… Και να γελάει διστακτικά, και να απαιτεί με πάθος και να ρισκάρει, και να σηκώνεται ξανά και ξανά όσες φορές και αν πέφτει, από όσο ύψος… Το αγαπώ πολύ αυτό το παιδί μέσα μου.. Μου πήρε χρόνια να το γνωρίσω, να το αγκαλιάσω και κυρίως να το αποδεχτώ… Να του συγχωρέσω το ότι δεν είναι τέλειο, το ότι έχει μια τάση να κάνει μεγάλα λάθη, το ότι πολύ συχνά γίνεται σκληρό, και το ότι κρατιέται με νύχια και με δόντια ζωντανό όσο και αν εγώ προσπαθώ να μεγαλώσω…
Βέβαια η αλήθεια είναι πως τελικά δεν θέλω να μεγαλώσω… Αρνούμαι με πείσμα τις ευθύνες που δεν μου αναλογούν, συχνά αρνούμαι και αυτές που μου αναλογούν, και επιμένω να ζω κυνηγώντας το δικό μου ουράνιο τόξο.. Που βγαίνει πάντα, πιστό στο ραντεβού μας σαν ελβετικό ρολόι, και μου θυμίζει πως για όσα χάσαμε δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε και πως για όσα τολμάμε δεν μετανιώνουμε τελικά ποτέ..
Και έτσι, ήρθε μια ακόμα άνοιξη.. Δύσκολη φέτος, ξεσηκωτική.. Έχω μια διάθεση για ταξίδια.. Για αλλαγές, για περιπέτεια.. Ο εαυτός μου στον καθρέφτη μου μουρμουρίζει «μείνε» και το παιδάκι μέσα μου με τραβάει απ΄το χέρι και λέει «φύγαμε»… Ιδέαν δεν έχω τι θα κάνω.. Ξέρω τι πρέπει, τι θέλω δεν ξέρω ακόμα.. Όχι με σιγουριά.. Προς το παρόν ζω μια ακόμα υπέροχη άνοιξη και ονειρεύομαι καλοκαίρια.. Ονειρεύομαι την Εύβοια και την πρώτη βουτιά στην γραφική Αιδηψό.. Θυμάμαι ακριβώς το αίσθημα της γαλήνης, και το κορμί μου να ανατριχιάζει από ανακούφιση την στιγμή που το κεφάλι μου βυθίζεται στο κρυστάλλινο νερό… Ονειρεύομαι τον αέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά, τα μαλλιά του καλοκαιριού που είναι ασημένια πια από την ήλιο και όλο μπούκλες, μυρίζω το άρωμα του αντηλιακού στο σώμα μου, ακούω την μουσική να με ξεσηκώνει για έναν ακόμα χορό…
Μου αρέσουν τα καλοκαίρια… Στο νησί της καρδιάς μου, έχουν γεύση βότκας, spicy crab salad και strawberry cheese cake, μυρίζουν αλμύρα και St. Barth, ξαπλώνουν σε ομπρέλες δίπλα στο κύμα, πάνε βόλτες με ξύλινα σκάφη και λατρεμένους φίλους καρδιάς, δίνουν φιλιά σε βεράντες με θέα και αγκαλιές πάνω σε κρεβάτια με δροσερά, λινά σεντόνια, και με κάνουν να νοιώθω ασφαλής γιατί είναι η μόνη εποχή και το μόνο σκηνικό της ζωής μου που δεν με κάνει να σκέφτομαι ταξίδια..
Στο νησί της καρδιάς μου, ο αέρας είναι το ίδιο δυνατός με τον δικό μου.. Και όταν κλείνω τα μάτια και τον αφήνω να με τυλίξει, νοιώθω, ξέρω, πως το για πάντα θα μπορούσε να είναι εκεί…
Όμως ακόμα είναι άνοιξη.. Και έξω μυρίζει λουλούδια και νεραντζιές.. Και εγώ σκέφτομαι ταξίδια.. Και εσύ με παρασύρεις παρόλο που σου έκλεισα την πόρτα στα μούτρα, σε πέταξα απ΄το τρένο και σε σκότωσα παραπάνω από μία φορά.. Πόσες ζωές έχεις πια? Κοιτάζω στον καθρέφτη και η εικόνα μου κλείνει το μάτι.. Και έχω και ένα μικρό παιδί που με τραβάει απαιτητικά από το χέρι και μάλλον έχει ξεφορτωθεί όλες τις όμορφες, γυαλιστερές πέτρες που τόσο προσεκτικά έχωνα στις τσέπες του όλον αυτόν τον καιρό…

Έχει πανσέληνο απόψε....

"Για κάποιους η Πανσέληνος είναι μια ακόμη αφορμή για να ονειρευτούν...
Για κάποιους ένας εύκολος τρόπος για να ταξιδέψουν εκεί που η καρδιά τους οδηγεί αλλά οι αποστάσεις δε βοηθούν...
Υπάρχουν όμως κ εκείνοι που η αποψινή Βασίλισσα του ουρανού τους κάνει να κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στο πρόσωπο που όλες τις υπόλοιπες νύχτες ζεί μονάχα στη σκέψη τους....
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είναι κακό να ψάχνουμε λόγους για να εκφραστούμε, μας θυμίζει κάτι απ το παιδί που είχαμε όλοι κάποτε μέσα μας..."