Να την προσέχεις...

Παιδιά...σας ευχαριστώ πάρα πολύ...
να είστε καλά.. ..

Συγγνώμη...

Θλιμμένη σε είδα σήμερα,παλιά μου αγάπη νικημένη...Εσύ που με είχες αλώσει τόσο εύκολα,πορθήτρια των νιάτων μου...έστεκες εκεί... εκεί στη στάση μονάχη.Κούρνιασες σε μια άκρη και γω δεν ήξερα τι νιώθω...Έπρεπε να ψάξω μέσα μου να βρω,τι πλημμύριζε την καρδιά μου...'Ερωτας δεν ήταν, ούτε και οίκτος,ούτε θλιβερή εκδίκηση, που τότε μ'είχες αφήσει...Ούτε συγγένεια και ευγένεια, ούτε και λύπηση.Ηταν βαθιά παλιά αγάπη για σένα,για το αγόρι που ήσουν και μου δωσες,για τα χρόνια και τις νύχτες μας,τα δάκρυα και τον ιδρώτα μας.Γιατί παλιά μου αγάπη ήσουν,κι έτσι θα παραμείνεις...

Αφιερωμένο σε εκείνον, που έχτισε μόνος του τη γυάλα του και αγάπησε την μοναξία του... άλλο όμως η συνειδητή επιλογή κι άλλο να κρύβεσαι στη μοναξιά επειδή φοβάσαι την αγάπη...

σε ένα ταξίδι μου στην Ισπανία κάποτε, ένας πολύ καλός συνάδελφος μου είπε...

-Η καρδιά και η λογική, ποτέ δεν συμβαδίζουν..

-Αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, άκου τους χτύπους της καρδιάς σου, κι άφησε την να σε οδηγήσει...

- Αν θέλεις να μείνεις μόνος & μίζερος άκου την λογική....

- Ο έρωτας δεν είναι παιδί της λογικής...

Συμπέρασμα...είναι τελικά κανόνας...ότι αγαπάς να σε πληγώνει κι ότι σε πληώνει να το αγαπάς ακόμη πιο πολύ...

Μαριαλένα τα ακούς....????

Περιμένω σχόλιο...

άραγε οι παλιές αγάπες...πάνε στον παράδεισο?

Μην αργείς...το ταξίδι ξεκινά....

Μια σου λέξη

βότσαλο που πέφτει γλυκά

κύκλος τον κύκλο ανοίγει

μια ζεστή αγκαλιά

ένα χάδι γλυκό στα μαλλιά

μην αργείς το ταξίδι ξεκίνα.



Ξερολιθιές και θάλασσες

μενεξεδένια σύννεφα

και άγια δειλινά

μια ψυχή που αγγίζει

και τη σκέψη γεμίζει.



Κομμάτια από το χτες

ζωντανεύουν και πάλι

Αρώματα μεθυστικά

σε χρυσό μπουκάλι

Κομμάτια που απλόχερα αφήνεις

στο γαλάζιο σου χρόνο

στη σκιά από τ’αστέρια

φιλιά περιστέρια.



Είναι μακρύ το ταξίδι

και μια στιγμή δεν ξέρω αν φτάνει

κερί αναμμένο αφήνω στο δρόμο

φως να σου δώσει

το χρόνο να σώσει

Για αυτό μην αργείς

Με μια λέξη το ταξίδι ξεκίνα.....

Για την κολλητή μου φίλη την Γεωργία

Η εκκλησία του Αγίου Θεράπovτα στο κέντρο της Μυτιλήνης είναι ένα
από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της πόλης. Χωρίς να το θέλω έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία σήμερα... και ναι σε θυμήθηκα...

Θυμάσαι μια μέρα που καθόμασταν σε μία καφετέρια με θέα τον τρούλο του Αγίου Θεράποντα και σε ρωτούσα διάφορα πράγματα για τη Μυτιλήνη? γύρισα και σου είπα τον αγαπώ αυτό τον τόπο... [είναι απ' εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως σου χαρίστηκε ο κόσμος και θέλεις να ανοίξεις μια αγκαλιά και να τον κρύψεις όλο μέσα... μια τέτοια μέρα ήταν....]...και μου πες χαμογελώντας... αφού αγαπάς όλο το κόσμο εσύ.... και με χάιδεψες απαλά...
Ναι καρδιά μου όλο το κόσμο... γιατί μέσα σ’ αυτόν υπάρχεις κι εσύ να του δίνεις νόημα... . χαμόγελο να του γελάω... μάτια να βλέπω μέσα στη ψυχή του...

Ναι αν αγάπησα και αγαπώ κάτι περισσότερο σε σένα ήταν που έμαθες να βλέπεις τη ψυχή μου... και δεν το’ χει κάνει κανείς άλλος ως τώρα.... κανείς...
Και μου λείπει... τόσο πολύ...

Γεωργίτσα μου, μακάρι να ήσουν εδώ…
(C) Στελίνα 22/05/2009

Τα ήσυχα βράδια (Αρλέτα)

Αυτό το τραγούδι, το έχω συνδέσει με τις φυγές δικών μου ανθρώπων...
το αγαπάω πάρα πολύ...από μικρό παιδί που ήμουν, θυμάμαι ότι το άκουγα όταν έφευγε κάποιος δικός μου για κάπου μακριά..για ταξίδια που είχαν γυρισμό ή ίσως και να μην υπήρχε γυρισμός...
πάντως και χωρίς να έχεις λόγο το συγκεκριμένο τραγούδι σε συγκινεί...

Φίλοι.. φίλοι... φίλοι....

Οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα" , λένε...κι όμως...

όσο περνάν τα χρόνια τόσο διαπιστώνω οτι αυτή η διαδεδομένη φράση δεν είναι απόλυτα σωστή...για την ακρίβεια,στα δύσκολα είναι που χρειάζεσαι τους φίλους, χρειάζεσαι συμπαράσταση, έναν (ή και παραπάνω) ώμο να κλάψεις, μια καλή κουβέντα για παρηγοριά....και τότε - αν είσαι τυχερός- κάποιοι είναι εκεί και το προσφέρουν.δε λέω, καθόλου λίγο και καθόλου αμελητέο το έργο του φίλου στα δύσκολα.στα "εύκολα" τι γίνεται όμως? τι γίνεται στις χαρές σου?τί γίνεται όταν σου συμβαίνει κάτι πραγματικά ευχάριστο στη ζωή και θες να το μοιραστείς με τους καλούς σου φίλους?γιατί βρίσκουν τότε πολλοί "φίλοι" την ευκαιρία να ρίξουν λίγο φαρμάκι στη γλύκα σου και να πουν μια κακία παραπάνω?πόση ανιδιοτέλεια χωρά η φιλία?πόση ζήλια?γιατί μπαίνει στον ιερό αυτό χώρο της φιλίας τόσο έντονα το "εγώ" ή καλύτερα το "γιατί εσύ και όχι εγώ"?και έρχομαι λοιπόν, και ξανασκέφτομαι τα πράγματα απο την αρχή.και λέω,γιατί ο φίλος που μου συμπαραστάθηκε τόσο στα δύσκολα, βγάζει αυτόν τον ζηλιάρη εαυτό σήμερα στη χαρά μου?τι μεσολάβησε και δεν συμπάσχει τώρα που θα περίμενε κανείς να χαρεί μαζί μου?τότε, ήμουν στεναχωρημένη, ήμουν περίλυπη, ήμουν σε θέση που κανείς δεν θαθελε να βρεθεί.σε θέση που ούτε ο φίλος μου φυσικά θαθελε να είναι.άρα, ήμουν χειρότερα απο κείνον...άρα ήταν εύκολο για κείνον να πει 2 λόγια παρηγοριάς, και όταν φύγει και κλείσει η πόρτα να πει στον ευατό του, "ευτυχώς που δεν είμαι εγώ σε αυτή τη θέση" ή " βρε πάλι καλά είμαι κιέτσι"όταν όμως η ρόδα γυρίσει, και έρθουν για μένα καλύτερες μέρες , τι γίνεται?αλλάζει η ισορροπία.δεν μπορεί πλέον να πει το ίδιο, και η χαρά μου γίνεται για κείνον φορτίο δυσβάσταχτο.γίνεται η υπενθύμιση των όσων δεν έχει και των όσων ίσως να ήθελε να αποκτήσει.τότε ζηλεύει.και είναι η ζήλια ανθρώπινο συναίσθημα και είμαστε φυσικά όλοι άνθρωποι.κατανοητό και αυτό.όμως, εγώ χαίρομαι τον φίλο που θα πει"αχ, πως σε ζηλεύω που είσαι τόσο ευτυχισμένη, και χαίρομαι για σένα. ελπίζω και γω να έρθω μια μέρα στη θέση σου",παρά τον φίλο που θα πει"αχ, μπράβο σου βρε.... αλλά κοίτα πρόσεξε γιατί αυτό που επέλεξες να κάνεις, δε μου αρέσει πολύ και νομίζω οτι δεν είναι καλό..." ή αυτόν που γενικά προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε κάνει να νοιώσεις άσχημα για ότι έχεις και ότι κάνεις προκειμένου να σε κατεβάσει λίγο για να νοιώσει εκείνος καλύτερα...βαρέθηκα να δικαιολογώ και να δίνω άλλοθι σε όσους είναι μικρόψυχοι.βαρέθηκα να προσπαθώ να κρύψω τη χαρά μου για να μην τους κάνει αυτή να νοιώσουν άσχημα.έχω δει αρκετά στη ζωή μου.και τα τελευταία 5 χρόνια είδα τα περισσότερα.''

Μορφές Αγάπης

Κάποια στιγμή με ρώτησε κάποιος τι αγαπάω και γιατί. Αυτή η ερώτηση, αν πραγματικά αγαπάς κάποια πράγματα, δεν είναι δύσκολη. Είναι ωστόσο πολύπλοκη! Θα προσπαθήσω λοιπόν ν’ απαριθμήσω ποιους και τι αγαπάω, αλλά κυρίως γιατί.

Αγαπάω τη μάνα μου γιατί μάνα είναι μόνο μία. Όσες διαφωνίες κι αν έχουμε πάντα τα βρίσκουμε. Χωρίς αυτή νιώθω ανασφάλεια και δεν κάνω βήμα. Την αγαπάω γιατί ήταν πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Την αγαπάω γιατί έκανε τα πάντα για να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου με αρχές. Την αγαπάω γιατί πάντα με στήριζε σ’ ότι ήθελα να κάνω, γιατί στήριζε το είναι και τα πιστεύω μου. Την αγαπάω γιατί είναι η μία και μοναδική κι είναι η πρώτη αγάπη της ζωής μου.

Αγαπάω τον πατέρα μου γιατί μου έμαθε τι θα πει καλός οικογενειάρχης. Για τον τρόπο που κοιτάζει τη μάνα μου μετά από 37 χρόνια γάμου. Τον αγαπάω επειδή ήθελε πάντα το καλύτερο για ‘μας κι έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να το έχουμε. Γιατί είναι έξυπνος και δημιουργικός και με δίδαξε ότι το να δουλεύεις σκληρά το κάνεις πάνω απ’ όλα για ‘σένα. Τον αγαπάω γιατί βλέπω τη λατρεία και το καμάρι με το οποίο με κοιτάζει. Επειδή ακόμα κι αν δεν πούμε πολλά ξέρουμε τι σκέφτεται ο άλλος.

Αγαπάω τον αδερφό μου όχι γιατί πρέπει, γιατί έτσι νιώθω. Γιατί ξέρω ότι με εμπιστεύεται όσο κανέναν.



Αγαπάω τον πρώην μου γιατί μου έχει προσφέρει μερικές απ’ τις πιο όμορφες και δημιουργικές στιγμές της ζωής μου. Γιατί ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε σε ότι διάλεγα δεν μου το έλεγε και με άφήνε ν’ ακολουθήσω το δρόμο εκείνο που εγώ θεωρούσα σωστό. Τον αγαπούσα γιατί με έβαζε για ύπνο, γιατί με πρόσεχε, γιατί δεν μου χάλαγε το χατίρι. Τον αγαπάω γιατί ήταν καλός, συντροφικός, με χιούμορ και παρά το ότι ήταν γκρινιάρης, ήταν ευαίσθητος και ήθελε με όλους να τα έχει καλά.

Αγαπάω τη Έφη γιατί είναι πάντα εκεί χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Γιατί έχουμε μοιραστεί τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές μας. Γιατί ότι και να γίνει ξέρω ότι πάντα θα είναι, ακόμα και για να κλάψω στον ώμο της και ξέρω ότι μπορώ να της εκμυστηρευτώ τα πάντα. Την αγαπάω γιατί ακόμα κι αν έχουμε μέρες να βρεθούμε ή να μιλήσουμε ξέρω ότι η μία σκέφτεται την άλλη. Γιατί όταν μ’ αγκαλιάζει ή με κοιτάζει νιώθω την αγάπη της και την τρυφερή ζεστασιά της. Την αγαπάω γιατί απλά σαν αυτή δεν θα υπάρξει καμία.


Αγαπάω τη Μαριαλένα αν και πολλές φορές κοιτάει πρώτα την πάρτι της, ξέρω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος που του εμπιστεύεται τα πάντα. Που θα ζητήσει τη συμβουλή του ακόμα κι αν δεν την ακολουθήσει. Την αγαπάω για την τρέλα που κουβαλάει και γιατί μερικές φορές όταν έχω προβλήματα, καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζομαι κάποιον να με συμβουλέψει ή να με κρίνει, αλλά κάποιον να μ’ ακούσει. Γιατί όσο χοντροκομμένα κι αν της πω την άποψή μου, καταλαβαίνει τι εννοώ χωρίς να με παρεξηγεί.


Αγαπάω τον Παλαμάκια ( Γιάννη) γιατί από μικρό παιδί είμαι κοντά του. Ακόμα κι όταν είναι μακριά μπορώ να καταλάβω πότε με σκέφτεται. Τον αγαπάω γιατί δεν περιμένει πότε θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο. Ξέρει ότι είμαι πηγμένη και το κάνει εκείνος για ‘μένα, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλει. Τον αγαπάω γιατί δεν με παρεξηγεί και γιατί ξέρει ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα περισσότερα απ' όσα λέμε.



Αγαπάω όλους αυτούς που έχουν “φύγει”. Γιατί παρά το μικρό ή το μεγάλο τους πέρασμα από τη ζωή μου αποτέλεσαν κομμάτι της. Γιατί με άφησαν να μπω στη δική τους και να προσθέσω ένα λιθαράκι που ίσως κάτι ν’ άλλαξε από τις δικές τους. Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι πια εδώ η παρουσία τους με συντροφεύει κάθε στιγμή.

Αγαπάω τη θάλασσα γιατί με γαληνεύει. Γιατί την κοιτάζω κι αποκτάω πάλι την ηρεμία μου. Γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί πάντα μετά την τρικυμία έρχεται η μπουνάτσα.

Αγαπάω τη μουσική γιατί με εκφράζει. Γιατί με κάνει να ταξιδεύω και να νιώθω τα πόδια μου να πατάνε πιο δυνατά στο έδαφος. Γιατί με βοηθά να εξωτερικεύω τη χαρά και τη λύπη μου, το θυμό, την οργή, την αγανάκτησή μου και πάνω απ’ όλα την ίδια την αγάπη. Γιατί πολύ απλά με παρασύρει στο ρυθμό της.

Αγαπάω τα βιβλία γιατί κρατάνε το μυαλό μου ξύπνιο. Γιατί κάνουν τη φαντασία μου να οργιάζει και να πλάθει όμορφες εικόνες που ούτε η ίδια η φύση δεν θα μπορούσε. Γιατί με χαλαρώνουν και κάνουν τον χρόνο να περνάει χωρίς καν να το καταλαβαίνω.

Αγαπάω τα παλιά anime γιατί μου θυμίζουν κάτι απ’ τα χρόνια που έφυγαν. Γιατί κάνουν το παιδί μέσα μου να ξυπνάει. Γιατί μου πέρασαν μηνύματα ανεξίτηλα στη μνήμη, όπως ότι ακόμα κι οι σταγόνες τις βροχής μπορούν να σπάσουν πέτρες. Γιατί μ’ αυτά έκλαψα και γέλασα πρώτη φορά και γιατί μ’ αυτά σαν παιδί αντιλήφθηκα πτυχές τις ενήλικης ζωής.

Αγαπάω τη δουλειά γιατί με κρατάει σε εγρήγορση. Γιατί με κάνει να συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται. Ότι πρέπει να διεκδικήσεις για να πετύχεις. Την αγαπάω γιατί δεν τη φοβάμαι και ξέρω πως θα μ’ ανταμείψει.

Αγαπάω όμως και τις διακοπές που με χαλαρώνουν και με παρασύρουν μακριά απ’ τα συνηθισμένα. Γιατί με οδηγούν σε νέα μέρη και κατ’ επέκταση σε νέους ανθρώπους.



Αγαπάω τη Μυτιλήνη γιατί είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω δει. Γιατί καταφέρνει να με καθηλώνει και να με κάνει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος απ’ όσο δείχνει.



Αγαπάω το θεό γιατί έφερε στο δρόμο μου ανθρώπους και καταστάσεις που με βοήθησαν να καταλάβω πια πραγματικά είμαι.

Αγαπάω πάνω απ’ όλα την ίδια τη ζωή, γιατί μέσα απ’ τα καλά και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα σωστά και τα λάθος, με έμαθε να κάνω επιλογές, να δέχομαι συνέπειες, να διεκδικώ και να κερδίζω.

Και σίγουρα αγαπάω κι άλλο κόσμο κι άλλα πράγματα θα έπαιρνε όμως πολλές σελίδες για να τα περιγράψω. Ίσως κι αυτούς κι αυτά που ανέφερα να τ’ αδίκησα με τα λόγια γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις.

Και τελικά ποια είναι η ουσία;
Ν’ αγαπάς όλο τον κόσμο! Ν' αγαπάς το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο. Είτε είναι καλός είτε είναι κακός μαζί σου κάτι σου προσφέρει. Προσθέτει ένα ακόμα μάθημα στον κύκλο της ζωής σου. Και πρέπει αν είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό! Γιατί από κάθε τι μικρό μπορεί να κερδίσουμε κάτι μεγάλο χωρίς καν να το καταλάβουμε. Εσείς τι και ποιους αγαπάτε πραγματικά; Αν το σκεφτείτε θα δείτε ότι είναι πολλοί και πολλά

Stelinaki 2/1/2008