Έχει ο Έρωτας κανόνες...???

....Λένε πως ο χρυσός κανόνας στον έρωτα είναι να μη δίνεις πάρα πολλά, ώστε να έγκλωβίζεσαι στη σχέση, αλλά και να παίρνεις αρκετά, ώστε να μην θέλεις να φύγεις.....

Το πιο βαθύ ΕΣΥ...

Πάρε με απόψε αγκαλιά
πάνω σε όνειρα φευγάτα
να μπερδευτεί η μοναξιά
που μας κοίτα μέσα στα μάτια
και γυρνά πίσω στις στιγμές
που ψιθυρίζουν το όνομα μας
κρύψου στο πιο βαθύ εσύ
στην τελευταία τη βράδια μας...

stelina 11/11/2008

Έρωτας με την πρώτη ματιά...?

Ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι κάτι στο οποίο πολλοί δεν πιστεύουν μέχρι να τους συμβεί. Ως ένα βαθμό, όλοι μας έχουμε μια ανάλογη εμπειρία, η οποία μπορεί να προκύψει σε οποιοδήποτε σημείο, οποιαδήποτε στιγμή: Στο club , στην καφετέρια, στην παραλία, στο λεωφορείο. Αμέσως, ενθουσιαζόμαστε και, αν όλα πάνε καλά, κοιταζόμαστε στα μάτια και με την πρώτη ευκαιρία πιάνουμε τη κουβέντα. Αν νιώθουμε ότι χάνουμε τα λόγια μας ή βλέπουμε το ίδιο βράδυ στα όνειρα μας τη μορφή του/της, τότε πράγματι πρόκειται για κεραυνοβόλο έρωτα.
Το αίσθημα του έρωτα από την πρώτη ματιά, είναι σαν να έχουμε μπροστά μας το τέλειο άτομο(τουλάχιστον για εμάς!). Βέβαια, στην πορεία της σχέσης, και καθώς ο ένας γνωρίζει καλύτερα τον άλλον, πολλά μπορούν να προκύψουν και να αρχίσουμε να βλέπουμε τις ατέλειες που δεν είδαμε ή δεν θέλαμε να δούμε στην αρχή. Κάποιες μάλιστα φορές, θα θέλαμε να επιστρέψουμε στην πρώτη ματιά και στο αίσθημα που νιώσαμε, γιατί μόνο αυτό άξιζε από την σχέση. Πολλά άτομα, απογοητεύονται εύκολα, όταν αρχίζουν και συνειδητοποιούν τις ατέλειες. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή! Μην εγκαταλείπεις ποτέ, απλά και μόνο επειδή συνειδητοποίησες ότι το αρχικό αίσθημα ξεθώριασε. Δώσε μία ευκαιρία στη σχέση που ξεκίνησε τόσο καλά και τόσο μαγικά, γιατί ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι πράγματι κάτι μαγικό.
Ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι κάτι στο οποίο πολλοί δεν πιστεύουν απλά και μόνο επειδή δεν τους χτύπησε την πόρτα. 'Aλλοι απογοητεύτηκαν καθώς συνειδητοποίησαν ότι αυτό που τους έτυχε από την πρώτη ματιά, παρέμεινε ένα όνειρο. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μία τόσο δυνατή εμπειρία που ακόμα και το να αισθανθείς ότι σε συνδέει κάτι δυνατό με ένα άλλο πρόσωπο, και αν ακόμα διαρκεί για λίγο, μπορείς να το ονομάσεις «έρωτα». Το αν θα διαρκέσει είναι κάτι που εξαρτάται από το άτομο και είναι μοναδικό σε μία σχέση, αλλά είναι πιθανό. Λοιπόν, πιστεύεις ; (?)

Ο φόβος που πρέπει να αντιμετωπιστεί...

Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν τους γκρεμούς...
Στεκόμουν στο χείλος τους και ταλαντευόμουν επικίνδυνα...
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι όταν έχεις φτερά
δεν αξίζει να φοβάσαι την πτώση...
Όμως ακόμα και σήμερα φοβάμαι τα παγωμένα μάτια,
την συναισθηματική έρημο, τα πικρά λόγια...
Φοβάμαι που επιτρέπω να συμβαίνουν κάποια πράγματα
σε ανθρώπους που αγαπώ και σε μένα την ίδια...
Έτσι πιστεύω ότι ο φόβος μπορεί να κινητοποιήσει ανατροπές
αν τον δούμε κατά πρόσωπο...

Αγάπα τη Ψυχή...

Μια θάλασσα του ανθρώπου η ψυχή,
από τα δάκρυα είναι αλμυρή
μη στέκεις στην άκρη απλά να κοιτάς,
ρίχνοντας βότσαλα και προσπερνάς.

Βρες τη δύναμη για να βουτήξεις,
τους θησαυρούς της να ανακαλύψεις,
βρες το κουράγιο να συγχωρείς
ακόμα και όταν απ' αυτήν προδοθείς.

Μια θάλασσα του ανθρώπου η ψυχή προσπάθησε να την αγαπήσεις.

Μυτιλήνη Σεπτέμβριος 2008

(Να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον κάνουμε μέρα τη μέρα καλύτερο για να μπορούμε να τον χαρίσουμε απλόχερα στους άλλους.)

Ταξίδι στις όμορφες Σπέτσες

Το νησί αρωμάτων, χρωστά το σημερινό του όνομα στους Ενετούς οι οποίοι το ονόμασαν Isola di Spezzie, που σημαίνει μυροβόλο νησί, λόγο των πολλών αρωματικών φυτών του. Κατά την αρχαιότητα το νησί ονομάζονταν Πυτιούσα. Το όνομα αυτό το διατήρησε για 3000 χρόνια, δηλαδή μέχρι τη βυζαντινή εποχή.
Οι Σπέτσες και το λιμάνι τους, η Ντάπια, είναι γεμάτες με γραφικά αρχοντικά με στέγες από κόκκινα κεραμίδια, στριφογυριστά καλντερίμια, και αυλές γεμάτες πολύχρωμα λουλούδια. Υπάρχουν βέβαια και τσιμεντένιες κατασκευές, αλλά οι ντόπιοι κατάλαβαν νωρίς πως δεν ευνοούν την τουριστική ανάπτυξη του νησιού. Τις Σπέτσες απαρτίζουν τρεις ακόμη νησίδες: η Σπετσοπούλα, ο Άγιος Ιωάννης και το Μικρό Μπούρμπουλο.
Το έδαφος των Σπετσών είναι κυρίως πευκόφυτο, ενώ μεγάλο μέρος του είναι καλλιεργήσιμο. Κύρια προϊόντα που παράγονται είναι ελιές, λάδι, δημητριακά, σταφύλια, αμύγδαλα, σύκα και λίγα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το κλίμα είναι δροσερό και υγιεινό και προσφέρεται ως τόπος παραθερισμού.
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα κατοικείται από την Πρωτοελλαδική εποχή, δηλαδή από το 2300 π.Χ. Στην εποχή της Φραγκοκρατίας οι Σπέτσες περνούν στην κυριαρχία των Ενετών, η οποία διάρκεσε από το 1200 έως το 1460, όπου ξεκίνησε η Τούρκικη κατοχή. Από τον 17ο αιώνα ο πληθυσμός του νησιού άρχισε να αυξάνει καθώς έφτασαν στο νησί πρόσφυγες από την Ερμιονίδα και τη Κυνουρία. Τότε κτίστηκαν και οι μεσαιωνικές συνοικίες του νησιού. Στις αρχές του 20ου αιώνα η οικονομία των Σπετσών δέχτηκε ισχυρό πλήγμα. Οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι είχαν καταστροφικές συνέπειες για το νησί. Η ναυτιλία και το εμπόριο που έως τότε ανθούσαν πέρασαν μεγάλη κρίση, η οποία άρχισε να ξεπερνιέται μόλις στα μέσα της δεκαετίας του ’50, όπου το νησί άρχισε να αναπτύσσεται και να μετατρέπεται σ’ ένα από τα πρώτα τουριστικά θέρετρα της Ελλάδας, χωρίς όμως να χάσει τη παραδοσιακή του ταυτότητα.
Σημαντικό αξιοθέατο είναι το Μουσείο Σπετσών. Φιλοξενεί μοναδικά δείγματα της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού. Στεγάζεται στο αρχοντικό του Χατζή Γιάννη Μέξη, του άρχοντα την περίοδο του Αγώνα. Το οίκημα αυτό οικοδομήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και δωρίθηκε στο ελληνικό κράτος το 1938 από τους τελευταίους κληρονόμους της οικογένειας Μέξη. Τα εντυπωσιακότερα εκθέματα είναι η σημαία της επανάστασης, οι προσωπογραφίες των Σπετσιωτών ηρώων και τα κειμήλια που θυμίζουν τη συμβολή των Σπετσών στον Αγώνα.
ιστορία των Σπετσών και η προσφορά του νησιού στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα έχει ταυτιστεί με τη μορφή και τη δράση της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Το αρχοντικό της καπετάνισσας, λειτουργεί ως μουσείο.
Η επίσκεψη στο σπίτι της Μπουμπουλίνας, γίνεται με τη βοήθεια ξεναγών, όπου ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να πληροφορηθεί με γλαφυρό τρόπο τη ζωή και τη δράση της Μπουμπουλίνας, από τότε που γεννήθηκε σε μια τούρκικη φυλακή, τη μύησή της στη φιλική εταιρεία, τη δράση της στη διάρκεια του αγώνα όπου κυριάρχησε στις ναυτικές επιχειρήσεις, ως και το άδοξο τέλος της καθώς σκοτώθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι από ελληνικό βόλι, στη διάρκεια μια οικογενειακής διαμάχης. Στο εσωτερικό του σπιτιού σώζεται τμήμα της επίπλωσης της καπετάνισσας και πολλά κειμήλια του αγώνα. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το ξυλόγλυπτο Φλωρεντιανό ταβάνι της μεγάλης σάλας.
Εξαιρετική είναι η κατοικία του ευεργέτη των Σπετσών Σωτήριου Ανάργυρου που χτίστηκε το 18ο αιώνα, με τον νεοκλασικό της ρυθμό και τις δύο αιγυπτιακές σφίγγες να δεσπόζουν δεξιά και αριστερά της εισόδου. Κατά το πέρασμα των χρόνων φιλοξένησε το Δημαρχείο, την γαλλική οικογένεια βαρόνων Ρότσιλδ και λειτούργησε ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Ακόμη και ο Φάρος των Σπετσών κρύβει τη δική του ιστορία και αξίζει κανείς να τον επισκεφτεί, αφού μαζί με το φάρο της Τζιας αποτέλεσαν τους πρώτους φάρους του Ελληνικού Φαρικού Δικτύου με εναρκτήρια χρονιά λειτουργίας το 1837. Ο φάρος που σήμερα κοσμεί τον Παλαιό Λιμένα των Σπετσών είναι ο πέτρινος φάρος που πρωτολειτούργησε το 1885.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους δύο καλούς μου φίλους Χρυσούλα και Δημήτρη για τις ευχάριστες διακοπές μου στο πανέμορφο αυτό νησί...Τέσσερις ημέρες (λίγες για ένα τόσο όμορφο νησί)αλλά τόσο έντονες....
Θα μου μείνουν αξέχαστες αυτές οι διακοπές...
Χρυσούλα και Δημήτρη σας ευχαριστώ πολύ για όλα...σας αξίζουν τα καλύτερα...
Να είστε πάντα καλά!!!!

Γράμμα προς μια ψυχή που ανήκει τώρα πια στον παράδεισο...

Πολυαγαπημένη μου γιαγιά Κωνσταντούλα,
είναι λίγες μέρες που έφυγες από κοντά μας μα… εγώ σε αισθάνομαι
αιώνια μακριά μου…
έφυγες τώρα που μπορούσα να σου χαρίσω απλόχερα αυτό που σου χρωστούσα…
Έφυγες και η καρδιά μου κλαίει δυνατά… έστω και τώρα θέλω να σου πω…
Ότι σ’αγάπησα πολύ και θα σ’αγαπώ ….
Καλό ταξίδι γιαγιάκα μου, θα σε θυμάμαι πάντα…μπορεί να είναι αργά… μα θέλω να σου πω ότι η αγκαλιά σου για εμένα ήτανε το λιμανάκι μου…
Καλό ταξίδι γιαγιά Κωνσταντούλα και εκεί που βρίσκεσαι να προσεύχεσαι για εμάς….Δεν πρόλαβα να σε αποχαιρετήσω ζωντανή…και το έχω βάρος μέσα μου…
Συγχώρεσε με…Γιαγιά Κωνσταντούλα να ξέρεις ότι μου λείπεις πολύ….
Σ’ευχαριστώ για ότι μου χάρισες μα πιο πολύ για την αγάπη και την στοργή, που μου έδωσες….
Ξεκουράσου γιαγιούλα μου θα σε αγαπώ και θα σε θυμάμαι πάντα….
καλό ταξίδι Κωνσταντούλα μου….